Op 23 augustus is de reactie van het Partijbestuur verschenen op het rapport van de commissie Van Ojik. In deze reactie, getiteld ‘over voorzetten en scoren’ probeert het partijbestuur vooral de kool en de geit te sparen. Zo wordt wel ingestemd met de conclusie van de commissie Van Ojik dat het debat over ‘de sociale kwestie’ rommelig is verlopen, maar gaat het niet in op de opvatting van de commissie Van Ojik dat de omstreden voorstellen ‘onvoldoende geworteld’ zijn in de partij, dat ‘de sociale kwestie voor de kiezer een belangrijk stemmotief is’ en ‘dat draagvlak voor sociale standpunten een belangrijke voorwaarde voor electoraal succes is’. En juist dáár richt zich ook de kritiek op: de omstreden voorstellen (verkorting WW en versoepeling ontslagrecht) zijn onvoldoende geworteld in de partij en worden niet gesteund door het (potentiële) electoraat van GroenLinks.

Het partijbestuur weigert ook toe te geven dat het imago van GroenLinks problematisch is voor het winnen van linkse en groene kiezers en dat de ‘versmalling’ van het electoraat wordt veroorzaakt door een combinatie van niet-aansprekende standpunten en het focussen op door Motivaction gedefinieerde groepen (‘kosmopolieten’, ‘hedonisten’).

Teleurstellend is dat de goede voorstellen van de commissie Van Ojik m.b.t. de partijorganisatie niet echt worden omarmd. Zo wil het partijbestuur niet een grotere verantwoordelijkheid nemen voor het inhoudelijke debat, de strategische positie en de campagnematige vertaling ervan.

Tot zover slechts enkele kanttekeningen.

De partijraad vergadert op 8 september a.s. over het rapport van de commissie Van Ojik en de reactie van het partijbestuur. Hopelijk volgt de partijraad het advies van de commissie Van Ojik op en stapt ze af van het vraag-en-antwoord-spel, maar gaat ze het inhoudelijke debat aan.

Zie hier voor de volledige reactie van het partijbestuur (en het rapport van de commissie Van Ojik ‘Scoren in de linker bovenhoek’).

15 en 16 september: Discussie in de tent!

In het weekend van 15 en 16 september organiseert GroenLinks in Leersum Discussie in de tent! Er is een afwisselend programma met veel ruimte voor debat over de toekomst van GroenLinks. Alle informatie is te vinden op http://www.groenlinks.nl/toekomst/debatweekend

Wij roepen alle kritische GroenLinksers op actief deel te nemen aan dit weekend. Het Manifest van kritisch GroenLinks en het rapport van de commissie Van Ojik (zie links hierboven) leveren genoeg stof voor een kritische inbreng!

Houdt de stelling van Karel nr 1!

Onderdeel van het debatweekend in een stellingenwedstrijd die nu al gaande is op de website van GroenLinks. Iedereen kan stellingen indienen én 10 stemmen uitbrengen op één of meer stellingen. Aan kop gaat de stelling van kritisch GroenLinkser Karel van Broekhoven:

GL is een heilloze weg ingeslagen door het radicale gezicht te verbergen en de kiezer een D66-achtig gezicht te tonen. Daarmee is GL de traditionele linkse kiezer kwijtgeraakt terwijl nieuwe kiezers in het centrum schaars zijn. GL heeft daarmee de verrechtsing in Nederland gesteund en zichzelf verzwakt. Een radicaal Links en Groen geluid is de enige optie voor herstel.

Surf naar de stellingenwedstrijd en houdt de stelling van Karel op kop!

Noteer vast in je agenda: zaterdag 27 oktober 2007: Hoe multicultureel is GroenLinks?

De volgende Kritisch GroenLinks-bijeenkomst is op 27 oktober in Rotterdam en heeft als thema ‘Hoe multicultureel is GroenLinks?’ Noteer vast in je agenda. Houd de volgende nieuwsbrief inde gaten voor meer informatie!

Wil je deze Nieuwsbrief niet meer ontvangen?

Stuur een mail naar: kritischgroenlinks@gmail.com

Het doel van de bijeenkomst was tweeledig:
1. Verdieping van de kritiek, met name op het punt van de relaties tussen GroenLinks en maatschappelijke beweging,
2. Verkenning rol en positie van Kritisch GroenLinks als beweging binnen GroenLinks.

De opkomst was goed. Circa vijftig aanwezigen gaven gehoor aan de oproep. Paulus de Wilt nam het voorzitterschap op zich. Als toehoorders waren uitgenodigd Henk Nijhof, voorzitter GroenLinks, en bestuurslid Jolanda Terpstra.

Verdieping van de kritiek
Een kritiekpunt vanuit Kritisch GroenLinks is het ernstig verschralen van de ban met de maatschappelijke bewegingen. Om de mechanismen te achterhalen waar deze verschraling zijn oorzaken vindt, waren enkele personen werkzaam binnen die bewegingen uitgenodigd, soms (nog) lid, soms niet meer.

Bas Leege (FNV Bondgenoten) zei te zijn afgehaakt na het lezen van Vrijheid Eerlijk Delen. Op dat moment was hij werkzaam in de sectoren waar mensen van een zeer minimaal inkomen moesten rondkomen en waar harde CAO-afspraken nodig zijn om in ieder geval die inkomens hard te krijgen. Je hebt het dan over 10 euro bruto per uur! Hij kon VED niet anders interpreteren dan dat de bonden zich niet meer voor deze groepen mochten inspannen om outsiders op de arbeidsmarkt meer kansen te geven. Dat was voor hem een breekpunt. Uiteraard zit er altijd spanning tussen belangen van groepen waar je voor opkomt, maar zo gemakkelijk het belang van de ene zwakke partij tegen die van een andere inruilen was voor hem de druppel. Het autistisch gedrag van de fractie en de fractievoorzitter op de vele stevige reacties van leden in de bonden hebben tot een uittocht van vakbondsleden uit GroenLinks geleid. Er is niet gezocht naar mogelijkheden om tot elkaar te komen. De leden in de bonden voelden zich in hun hemd staan. Daarmee ontzegt GroenLinks zich van de expertise van een traditioneel belangrijke partner wat zal leiden tot verdere verschraling van de standpunten en inzet van GroenLinks op sociaal-economisch terrein.
Het standpunt over ontslagrecht zoals afgelopen week in de Volkrant verwoord door Ineke van Gent, Jeanette van Donge, Femke Halsema en Paulus de Wilt geeft aan dat het ook anders had gekund.

Wolfgang Richert (Greenpeace) was een aantal jaren fractieassistent en medewerker van Marijke Vos. In die tijd was de fractie sterk gefocust op het behalen van concrete resultaten door een initiatiefwet ten behoeve van gebruik van certificering van tropisch hout. Die focus mist hij nu. In zijn contacten nu vanuit Greenpeace ziet hij onder meer PvdA (Samson), SP en ChristenUnie als veel beter benaderbaar dan GroenLinks. Het contact met de GrLi-fractie verloopt uiterst moeizaam, afspraken worden op het laatste moment afgezegd, er wordt niet teruggebeld. Onduidelijk is wat de achtergrond daarvan is. Andere partijen zijn ook selectief in waar ze op in gaan, maar men is daar duidelijk over. In ieder geval onderneemt GroenLinks momenteel geen duidelijk herkenbare initiatieven, of men claimt bijvoorbeeld CoolClimate zodanig dat andere partijen buiten de deur worden gehouden, wat als contraproductief wordt ervaren. Focus, initiatief en profilering ontbreekt.

Frank Köhler (directeur MilieuDefensie), aanwezig als lid, beklemtoont dat vanuit de milieubeweging vooral de partijen worden benaderd die het verschil kunnen maken, dus met name PvdA en CU. En de partij voor de Dieren. Dat betekent dat vanuit de milieubewegingen GroenLinks geen exclusieve aandacht krijgt.

Mustapha Chbab, fractievoorzitter van GroenLinks Delfshaven, beschrijft hoe de relaties tussen GroenLinks en de zelforganisaties en migrantenorganisaties ernstig verschraald zijn, zelfs onderkent hij een tendens binnen GroenLinks dat zelforganisaties als contraproductief worden ervaren. Hij betreurt dat, omdat hij meent dat zelforganisaties een goede rol kunnen vervullen bij de inburgering en emancipatie van migranten. Enerzijds onderlinge ontmoeting en steun, anderzijds steun bij het wegwijs maken in de Nederlandse samenleving. Vanuit zijn emancipatorische doelstellingen zou GroenLinks juist een stevige band met migrantenorganisaties moeten hebben, maar die is verloren gegaan. De PvdA is er in geslaagd om die rol van GroenLinks over te nemen. In sommige (deel)gemeenten probeert de SP haar achterstand op dit punt in te halen. Hij betreurt dat GroenLinks deze groepen links laat liggen omdat de steun van PvdA en SP meer materieel dan emancipatorisch is gericht.

Willem Hoogendijk (Stichting Aarde) kiest een wat andere insteek. Hij ziet bij GroenLinks een inhoudelijke koerswending waarbij meer op technologische oplossingen wordt gekoerst en de fundamentele discussie over relatie tussen de bevrijding van de arbeid en de bedreiging van de aarde is verlaten. Daarmee verlies je je basis en ben je ook niet meer in staat om scherp te focussen. Hij verwijst daarbij naar de strategie van de CU waarbij men juist de inhoud voorop stelde en jaar na jaar verdiepte wat zich uiteindelijk uitbetaald in een geloofwaardige politiek en dus ook groei. Gebrek aan inhoudelijke en historische kennis werd bij dit punt gezien als oorzaak van de verschraling. Het nadenken over bijvoorbeeld economische krimpscenario’s is blijkbaar taboe.

Discussie
In de discussie naar aanleiding van de presentatie werden nogal verschillende invalshoeken gekozen. Belangrijke constateringen waren dat de partij, met name de Tweede Kamer-fractie werd hierbij het meest genoemd, maar ook werden opmerkingen gemaakt over het Wetenschappelijk Bureau en fracties in gemeenten waar zich hetzelfde verschijnsel voordoet, in zekere zin zich geïsoleerd opstelt. Standpunten kunnen daardoor als het ware verstenen terwijl de maatschappelijke beweging verder vooruit is. Ook werd een duidelijk gebrek aan scholing ervaren. Daarbij werd ook verwezen naar het teloorgaan van kennisoverdracht op afdelingsniveau bij het schrappen van het afgevaardigdencongres ten behoeve van een ledencongres. Ook op werkvloerniveau binnen de partij vindt daardoor gaan scholing plaats en beschikt de partijtop als het ware over een kennismonopolie. Het congresmodel zoals het nu functioneert maakt het ook onmogelijk om van onderop vernieuwende of andere inzichten aan te dragen en de besluitvorming te beïnvloeden. De optelsom van al deze mechanismen bevorderen een zeker autisme; de fractie kan door het congres niet of hooguit marginaal gecorrigeerd worden in haar opvattingen.

Rol Kritisch GroenLinks
Vervolgens vond ook een discussie plaats over de verschillende commissies die nu aan het werk zijn. Men was ronduit zeer ontevreden over de procedure hoe die commissies zijn samengesteld: door het partijbestuur. De partijraad heeft getracht hierin te corrigeren, maar dat is slechts gedeeltelijk gelukt. Ondanks dat het partijbestuur wellicht bij haar benoemingen en procedures de beste intenties heeft, pakt dit niet goed uit. Zelfs als een commissies alleen een procedurele rol heeft om alle geluiden binnen de partij naar boven te krijgen, dan nog dienen alle belangrijke geledingen zich in de commissies vertegenwoordigd te weten opdat men ook de juiste processen inzet om alle geluiden hoorbaar te krijgen. En elke commissie levert uiteindelijk een eindrapport met aanbevelingen voor, en daarin moet het geluid van alle geledingen verankerd zijn
De partijraad heeft bedongen dat in de drie commissies (Van Oijk II) nog meer leden benoemd kunnen worden en we besluiten een pool van Kritisch GroenLinksers te vormen om die plekken te vullen.

Toekomst
Om over de toekomstige rol en positie van GroenLinks door te praten was te weinig tijd over. Het voorstel om een persbericht te maken werd afgewezen. Benadrukt werd dat Kritisch GroenLinks geen organisatie is, maar niet meer dan een lijst van e-mailadressen. Een kleine kerngroep bereid de bijeenkomsten voor. Het is niet meer dan dat. Tony Beerling (voorzitter federatie Amsterdam) benadrukte dat het van groot belang is dat Kritisch GroenLinks zich profileert als positieve kracht.
Henk Nijhof bedankt de voorzitter om aanwezig te mogen zijn geweest en hij zal hetgeen naar voren is gebracht nadrukkelijk betrekken bij zijn inzet voor de partij.

Activiteiten
1. deelname aan commissies Van Ojik II
2. in september bijeenkomst om resultaten Van Ojik I te leggen naast Manifest om op basis daarvan concrete initiatieven richting congres voor te bereiden.

De kerngroep beraadt zich hoe met nieuwe maatschappelijke bewegingen die op groter afstand staan van GroenLinks dan de `traditionele´ maatschappelijke bewegingen waar vandaag over en met werd gesproken betrokken kunnen worden bij het nadenken over de relatie tussen GroenLinks als partij en bewegingen die dezelfde doelen nastreven: knokken voor wat kwetsbaar is.

Oproep: de kerngroep is een klein gezelschap van druk bezette mensen. Extra denk- en werkkracht is zeer welkom. Volgende bijeenkomst 3 juli 18.00- 20.00 u stadhuis Amsterdam (kamer nog nader overeen te komen).

Dick Jansen, 24 juni 2007

Maar intussen stroomde nogal wat water door de Vecht. De communistisch/collectivistische invloed nam af, het onderscheid tussen het radicale individualisme van de PSP en het softere PPR-denken vervaagde en bij die onderstroom voegden zich nieuwere lichtingen, van milieubewustelingen die zich voelden aangetrokken door de nieuwe naam en van progressief-liberale intellectuelen die werden aangesproken door de losse en naar partijpolitieke normen avantgardistischere cultuur.

Dat het partijbestuur besloot om de basis te herijken, vind ik volkomen terecht – al mag wat mij betreft het doel van de operatie nog duidelijker gedefinieerd dan alleen de ‘veranderde tijden’:  laten we vooral kijken wat we SAMEN hebben.

De samenstelling van de commissies wordt dan cruciaal. Voor mij hoeven ze echt niet door de Partijraad gekozen – al was het maar omdat die van mij een heel grote beurt mag krijgen voor hij voldoet – als maar duidelijk is waaróm. Dan vind ik ‘een redelijk aantal kritikasters’ per commissie wat kort door de bocht: iederéén wordt geacht kritisch te zijn. Wat ik belangrijk vind, is een goeie spreiding van hoofden en zinnen en het voorkomen dat één groep domineert. Wat een moeilijke klus is: niet elke stroming is, om het diplomatiek te zeggen, even goed georganiseerd en gedefinieerd.

Mijn tweede hoofdpunt was de transparantie van het proces. Dat iedereen alles mag spuien op www.toekomst.groenlinks.nl is geweldig (al staat of valt alles inderdaad bij wat met die bijdragen gebeurt). Maar ook van wat zich binnen de commissies afspeelt, zou iedereen getuige moeten kunnen zijn, net als destijds bij de grondwetgevende vergadering van de EU. Want daar worden nu de spannende keuzes gemaakt. Zoeken we naar Waarde – of processen? Zoeken we bij de inhoudelijke basis een passende strategie en een organisatie die die zo efficiënt mogelijk uitvoert, of zijn het eigenstandige processen? Enzovoorts.
Simon Otjes’ blog leek me een aardig eerste poginkje tot zulke openheid. Helaas vertel jij, Inti, me nu dat die poging nogal gekleurd is. Dat schiet niet op.

Of alles ook gaat gebeuren, is de vraag.

Want wie spuit ? Een inner circle of wij allemaal? De commissies die zich buigen over Beginselen, Strategie en Partijorganisatie, zijn niet gekozen maar benoemd, door een inner circle rond fractie, partijbestuur en Wetenschappelijk Bureau, op kriteria waarmee je alle kanten op kunt.  Dat de Partijraad via een open sollicitatie een aantal extra plaatsen bedong, verandert daaraan weinig want de kandidatenkeuze onttrekt zich aan ieders zicht.

Gaan de commissieleden zelf aan het werk of zetten ze hun netwerken in en dagen ze ook meer perifere partijleden uit, mensen met andere meningen en wellicht zelfs sympathiserende organisaties?

Wat mag je spuien : alleen dat waarvoor commissies een opdracht hebben uitgezet – of alles wat je wilt ? Wat commissielid Simon Ottjes in zijn blogs schreef, doet het eerste vermoeden. Sterker  : zelfs de commissieleden kregen vast omschreven huiswerk mee, dat door het Wetenschappelijk Bureau was geformuleerd.

En wat is het doel van het spuien? Een grootste gemene deler? Laten we hopen van niet. Een definitieve beslissing in de stromingenstrijd? Daarbij stel ik me weinig fraais voor. Of worden, als in een soort initiële Big Bang, alle breinen maximaal uitgedaagd tot stormen, met de hoop op nieuw elan als voorlopig enig zekere perspectief?

Ik ben helemaal vóór die Big Bang en de open opdrachten aan iedereen. En als ik Simon’s verslag van de Beginselcommissievergaderingen lees, heerst tijdens de commissievergaderingen in elk geval de chaos die bij zo’n oerknal past. Maar het nadeel van chaos is, dat ieder er het zijne mee kan doen. Degene die schrijft is dan meestal degene die blijft – en de schrijver is, u raad het : de staf van het Wetenschappelijk Bureau. Dat ook de Strategie- en Partijorganisatiecommissies regisseert en notuleert.

Op zich is dat niet zo gek : daarvoor wordt het betaald. Maar zoals menigeen inmidels weet, heeft dat zijn eigen politieke agenda. En of die agenda ditmaal een open einde bevat en plaats voor ieders mening ? Ik vrees dat buiten de commissies – en zelfs daarbinnen – bijna niemand daar het fijne van weet. Dat voelt ongemakkelijk : voor je het weet, zijn de mooiste discussies en beslismomenten voorbij. Voor we het weten, zwemmen we in een fuik.

Dit proces doet me denken aan het schrijven van de Europese concept-Grondwet tussen 2002 en 2004. Ook de leden van de grondwetgevende vergadering waren benoemd. Maar de kriteria waren helder en toetsbaar. En al heeft bijna niemand van dat voorrecht gebruik gemaakt, iedereen kon de vergaderingen volgen, van a tot bijna (de Raad van regeringsleiders) z, op internet, live of ia de notulen achteraf.

Dat kan met de vergaderingen van onze commissies niet. Zelfs bij maximale participatie en een volledig open einde gaat zo de mooiste fase, die van de initiële big bang, aan het overgrote deel van de partijleden voorbij. Dat is jammer. Uiteraard telt ook het resultaat. Maar bij zulke ingrijpende operaties zit een groot deel van de meerwaarde in het proces.

zaterdag 23 juni 13-16 uur, partijbureau, Oudegracht 312 Utrecht

Met:

Bas Leege (Industriebond FNV), Leni Scholten (GL-wethouder Nijmegen, vakbondswerkgroep), Wolfgang Richert (Greenpeace, onder voorbehoud), Mustafa Chbab (fractievoorzitter R’dam Delfshaven/voorzitter St. Abou Lakrak), Willem Hoogendijk (Stichting Aarde) en hopelijk Argan, organisatie van Marokkaanse jongeren in Amsterdam.

.

Programma:

Opmaken tussenbalans partijbrede discussie

Hoe beleven maatschappelijke organisaties GroenLinks als partner?

Hoe verder? Plenaire discussie.

Toelichting:

De evaluatiebijeenkomsten zijn afgerond, de commissies beginselen, strategie en partijdemocratie verkeren nog in wat zij noemen ‘de spui-fase’. Het informatievacuum waarin zich de rest van de partij bevindt, benutten wij om, na het opmaken van een tussenbalans, vooruit te blikken. Dat doen we niet alleen, maar samen met vertegenwoordigers van maatschappelijke bewegingen en organisaties.

GroenLinks moet weer samen met hen optrekken, vindt vrijwel iedereen. Maar wat doe je samen en met welk doel? En met welke bewegingen en organisaties zoek je bondgenootschappen? Lang waren vakbonden en milieu-, vredes- en mensenrechtenbewegingen onze natuurlijke partners. Maar de wereld verandert. Wat kunnen die nieuwe netwerken aan ons hebben en wat hebben wij aan hen ?

Milieu-, vakbonds-, en migrantenvertegenwoordigers geven ons hun visie. Ze vertellen waar het de afgelopen tijd beter kon en waar dat gebeurde. Vervolgens zoeken we een antwoord op de vraag: hoe gaan we van deze mooie woorden naar een nieuwe praktijk ? Welke rol kan daarin GroenLinks spelen, welke rol de partij en welke de rest van het maatschappelijk veld.

Tot slot bepalen we samen met de aanwezigen de rol van Kritisch GroenLinks tijdens het vervolg van het partijbrede hervormingsproces.

Kom je, geef dat dan even door aan kritischgroenlinks@gmail.com

Het tumult rond de Eerste-Kamerverkiezing heeft één voordeel gehad: we weten weer van elkaar waarvoor we staan. Voor niet zo heel veel … 

Twee episodes waren verhelderend. De eerste was het ongeldige stembiljet in Noordholland. Dat biljet zelf was natuurlijk gewoon een blunder die nadelig had kunnen zijn voor de partij, binnen de fractie 24 uur lang voor hevige twijfels zorgde en nog wel een tijdlang problemen zal geven met het onderlinge vertrouwen.

Maar het kan gebeuren, zo’n vergissing: waar gehakt wordt valt altijd wel een spaander. En omdat het geen enkel gevolg had voor de Kamerzetels, is degene die er het meeste last van heeft, de foute invuller zelf: Cheryl Braam.

Anders is het met de reacties uit de partij. Christiaan Jongeneel maakte het het bontst. Hij vergeleek op zijn blog Cheryl met Tara Singh Varma. Zo’n vergelijking is uit de lucht gegrepen : Tara had haar Kamerlidmaatschap misbruikt voor persoonlijke aktiviteiten en vervolgens met een geveinsde ziekte de hele fractie voor schut gezet, Cheryl heeft een paar verkeerde kruisjes geplaatst.

Bovendien is de vergelijking racistisch : de enige overeenkomst tussen Cheryl en Tara is hun huidskleur danwel hun niet-Nederlandse afkomst. Als één van de andere vier raadsleden de fout had gemaakt, was niemand op het idee gekomen om hem terug te sturen naar de binnenlanden van Katendrecht of Amsterdam-Zuid. Kennelijk zien sommigen migranten nog steeds niet als individu. 
Dat is niet alleen tegen onze prachtige nieuwe denkbeelden over individuele autonomie, het is ook diskriminerend.

Helaas slaat zulk gedrag ook binnen GroenLinks nog steeds vooral terug op het slachtoffer -  Cheryl Braam in dit geval, die zich na jaren partijtrouw weer in de zwarte hoek gezet voelde. De partij heeft er geen collectief afweersysteem tegen. Dat is uiteindelijk ook funest voor de geloofwaardigheid van GroenLinks; zolang het zo blijft, kunnen we onze voortrekkersrol op bovengenoemde gebieden wel vergeten.

Misschien geldt dat ook wel voor die op het gebied van democratie. Want de ZuidHollandse Statenleden hebben met hun opzijzetten van Yolan Koster voor Jan Laurier niet alleen de kandidatencommissie en Yolan gepasseerd, maar ook het voltallige congres. 

En met welk doel ? Als het een vriendendienst was, zijn de Statenleden in hun opzet geslaagd. Want het mag, een persoonlijke voorkeur op een stembriefje schrijven. En de GroenLinksers zijn niet de enigen geweest die het hebben gedaan. Statenleden hebben weliswaar hun zetel te danken aan hun partij. Maar ze hoeven van de Nederlandse wet interne afspraken over stemgedrag niet te steunen : ze hebben een individueel mandaat en kunnen niet door hun partij van hun zetel worden gezet, hooguit uit de partij.

Dat was alleen niet de opzet ; de coup was bedoeld als aanklacht tegen de interne kandidaatstellingsprocedures en de manier waarop die waren gehanteerd. Psychologisch valt zoiets te verklaren : de vier vonden de kandidaatstelling zo fundamenteel fout, betoogden ze op hun website, en hadden ook tijdens het congres zo weinig mogelijkheden gezien om daartegen te protesteren, dat ze geen ander middel meer zagen.

Maar hebben ze wel alles geprobeerd ? Andere acties, zoals die voor een partijbrede evaluatie, slaagden wèl ; en ook tegen de kandidaatstellingsprocedure heb ik nogal wat bezwaren zien voorbijkomen, zowel via de bezwarencommissie als tijdens het congres. Zoiets had deze groep ook kunnen doen – en misschien is het wel gebeurd, maar dan is het niet gehonoreerd door de commissie of een congresmeerderheid.

Als je de uitspraak van die meerderheid niet interessant vindt, vraag ik me af wat je in een democratische partij doet. Als je vind dat die meerderheid zich een oor heeft laten aannaaien en je doet drie maanden later hetzelfde, lijkt me het middel erger dan de kwaal. Het is zoiets als een willekeurige fiets jatten omdat de politie de dief van jouw fiets niet heeft gepakt : je dupeert een ander en maakt er het fietsenbezit alleen maar onveiliger mee. En het maakt je eigen geloofwaardigheid als fietsenbewaker er niet groter op. 

Voor de partij lijkt me de coup overigens geen ramp. Wat betreft de interne democratie : misschien werkte het allemaal wel louterend en gaan we nu eindelijk eens echt nadenken over eerlijke procedures. Wat betreft de Senaatszetel : ach, GroenLinks geloofde toch al niet zo in het nut. Alleen voor Yolan Koster is het sneu.

Lin Tabak

Elke commissie wordt aangevuld tot 15 leden, exclusief ondersteuning vanuit het partijbureau, gerecruteerd na een oproep in GroenLinks Magazine en op de website waarop elk partijlid mag reageren. Die uitbreiding van in totaal 14 leden was het resultaat van een compromismotie van het Amsterdamse partijraadslid Arend Hamstra, die het partijbestuur overnam. In een eerdere vergadering had de partijraad een volledig nieuwe commissie geëist, samengesteld na een volledig open sollicitatieprocedure. Die eis had het partijbestuur aanvankelijk naast zich neergelegd, tot ongenoegen van een meerderheid van de raad, omdat het een rechtstreeks mandaat zou hebben van het congres. 

Met een positieve insteek kijken wat er verbeterd kan worden in onze partij is volgens Lenie Scholten, wsethouder in Nijmegen en lid van de evaluatiecommissie-Van Ojik het doel. En daaraan kan, voegt ze toe,  iedereen een bijdrage leveren.

Dat gebeurt doordat alle aanwezigen in groepen worden onderverdeeld, die onder leiding van een zelfgekozen voorzitter discussieëen over wat ze graag veranderd of verbeterd zouden zien binnen onze partij. Elke groep formuleert de belangrijkste drie zaken.

Na deze discussieronde blijven de tafelvoorzitters zitten waar ze zitten en verdelen de overige aanwezigen zich opnieuw over de tafels. Hierbij mag niemand mensen uit de eigen groep tegenkomen. Vervolgens wordt uitgelegd wat de punten waren die er in de diverse voorgaande discussies naar voren zijn gekomen. Nu is het de bedoeling dat iedereen aangeeft wat hij of zij daarvan vindt. Na deze informatie gaat iedereen weer terug naar de eigen groep. Hier vindt nog een laatste discussieronde plaats waarna de tafelvoorzitters zich terugtrekken om uit alle punten de allerbelangrijkste te kiezen.

Gedurende hun afwezigheid spreekt de vergadering, onder leiding van Lenie Scholten over de vraag wat er wel goed gaat binnen onze partij. Dit dient dan vanzelfsprekend behouden te blijven. Men vindt dat:

1. GroenLinks geen populistische partij is;
2. Femke.nl (de mogelijkheid op de website om vragen door Femke Halsema persoonlijk te laten beantwoorden) een goede zaak is;
3. schriftelijk materiaal nuttig en nodig blijft; 
4. GroenLinks staat voor verdediging van de rechtstaat; 
5. Groenlinks staat voor tolerantie en integratie; 
6. we moeten blijven uitdragen dat we wereldburgers zijn en niet alleen op Nederland gericht;
7. GroenLinks open minded en ruimdenkend is.

Over de vraag of de inhoudelijke koers van onze partij goed is, is en blijft de vergadering verdeeld.

Hierna komen de tafelvoorzitters terug de zaal in. Zij hebben geëvalueerd wat volgens alle aanwezigen de belangrijkste zaken zijn die dienen te veranderen binnen GroenLinks.

Dit zijn de 8 punten waar het om gaat:

1. De onbalans die er bestaat tussen de landelijke partij en haar regionale- en lokale afdelingen dient te worden hersteld.
2. Er dient een sociale- en geografische samenstelling van de volksvertegenwoordiging te komen. 
3. Er dient meer gevoel in verhouding tot ratio (EMPATHIE) in de partij te komen.
4. De balans tussen het individu en de gemeenschap in de koers van GroenLinks dient te worden hersteld.
5. GroenLinks moet fellere- en duidelijkere standpunten, die duidelijker en zichtbaarder zijn, formuleren.
6. GroenLinks dient binding te zoeken met organisaties in de maatschappij zoals vakbonden, globalisten en andere groeperingen waar men nu ver vanaf staat.
7. De partij dient haar functionarissen buiten de vaste groepen te zoeken. Het grote potentieel dat aanwezig is wordt onvoldoende gebruikt. 
8. We dienen intern te democratiseren en transparant te communiceren.

Hierna mag iedereen nog voor zichzelf uitmaken wat men het belangrijkste punt van deze 8 zaken vindt. Met de constatering dat de bijeenkomst veel goede en bruikbare infomatie heeft opge-leverd sluit Lenie Scholten vervolgens het ochtenddeel af.

Nadat er, na de pauze, nog een workshop over permanent campagnevoeren en een gesprek met 2e Kamerlid Tofik Dibi hebben plaatsgevonden, gaan alle overgebleven aanwezigen, na een lange dag, met een goed gevoel huiswaarts.

Paul Dreuning

Dat komt de diepgang ten goede, al was de tijd voor het uitdenken van die argumenten wat kort. Maar het zorgde ook voor de eerste afvallers en compromissen. Stel: jij vindt dat GroenLinks haar mondiale pretenties niet uitdroeg, maar je moet kiezen en vindt het milieu, het elitaire taalgebruik en het uitbuiten van de lokale kracht nét iets belangrijker, dan komt de rest van de wereld er domweg niet aan te pas – terwijl die daar volgens jou een essentieel deel van uitmaakt.

De ongeveer dertig zo verkregen punten dienden tot een lijst van negen te worden gecomprimeerd, die in de finale nog met elkaar moesten wedijveren ook. Dat had niet alleen verdere afvlakking en selectie tot gevolg, het sneed ook elke mogelijkheid af tot integratie en visie.

Voor de denkers in onze partij moet dat een straf zijn, hun ideeën zo te zien worden ontleed. De boodschap leek daardoor: lever je ideeën in, het nadenken doen wij. Gelukkig was er ook binnen de commissie-Van Ojik die het evaluatierapport schrijft, kritiek. En gelukkig, zei één van de commissieleden na afloop, hebben we de aantekeningen van de eerste rondes bewaard.

Of die kritiek tot bijstellen van de formule leidt, moet zaterdag blijken.

Een greep uit de top-9 die, net als in Nijmegen, vrijwel uitsluitend op de campagne was geconcentreerd, in volgorde van belang: 

• Profileren: thema’s claimen, zoals milieu
• Externe communicatie verbeteren
• Groen en diversiteit
• Interne communicatie verbeteren
• GroenLinks voor het hele land: lokale thema’s

Lin Tabak (Met dank aan  Remco van der Stoep)